آیا کسی مطالب ما را می خواند؟

آیا کسی مطالب ما را می خواند؟

امروز حدود دوازده سیزده سال هست که در محیط وب می نویسم. انواع مختلفی از تولید محتوا را در این سالها تجربه کردم. از وبلاگ نویسی سبک درد دلی عاشقانه(!) در زمان نوجوانی تا نوشته های تخصصی که در همین سایت منتشر کرده ام. اما در همه این سالها همیشه یک دغدغه، فصل مشترک نوشتن من بوده است. چند نفر مطالب من را می خوانند؟ این سوال را از جنبه آماری مطرح نمی کنم. بلکه این بار به دنبال احساس خوبی هستم که از بازخورد مستقیم خواننده مطالب دریافت می کنیم.

ارضای حس لذت نوشتن

سیستم های آمارگیری مختلف مثل Google Analytics و Piwik، یا (با اغماض) معادل وطنی آنها، وبگذر، به ما گزارشهای متعددی از وضعیت ترافیک وبسایت ارایه می کنند. نتایجی نظیر تعداد بازدیدکننده صفحه، تعداد بازدید صفحه، تعداد کلیکها روی لینک، زمان ماندن روی هر صفحه، تعداد یا درصد خروجی ها (Bounce rate) و … بعضی از سیستم های پیشرفته آمارگیری، نتایجی نظیر مسیر حرکت و تجمع نشانگر ماوس هم به ما گزارش می دهند.

[infobox style=’regular’ static=’1′]Bounce rate به تعداد خروجی های وبسایت گفته می شود که تنها با دیدن یک صفحه از سایت، آن را ترک می کنند. این مقدار نشانگر دو چیز است، یا سیگنال اشتباه ارسال کرده ایم و فرد اشتباه را جذب کرده ایم یا فرد درست را جذب کرده ایم اما نتوانسته‌ایم او را به ماندن در سایت متقاعد کنیم.[/infobox]

همه اینها، عدد و رقم هایی است که تحلیل و بررسی آنها، ما به را سمت بهبود عملکرد سوق می دهد. اما هر کسی که تجربه ای در نوشتن داشته باشد، حتماً حداقل یکبار این حس را تجربه کرده است که «آیا واقعا کسی این مطلب را می خواند؟» این حس، با چیزی فراتر از اعداد و نمودارهای سیستمهای آمارگیری ارضا می شود. بازخوردهایی نظیر نظرات، تماس ها و به اشتراک گذاری مطلب در شبکه های اجتماعی، از آن دست واکنشهایی هستند که لذتی فراتر از مشاهده آمار را به نویسنده القا می کنند.

اگر شما نویسنده باشید حتما این موضوع را درک می کنید. اگر هم مدیر یا مسئولی هستید که با نویسنده ها سر و کار دارید (البته قاعدتا تبحر خود شما در نوشتن باید از زیردستان تان بیشتر باشد) باید به فکر این موضوع باشید. در غیر این صورت با نوعی بیماری در نویسندگان خود مواجه می شوید که حتی با پول هم نمی توان آن را تسکین داد. نوعی بیماری کمبود توجه!

اما دلیلی که قصد نوشتن این مطلب را کردم، توییتی بود که امروز خواندم. آرش شمس متخصصی است که مطالبی تخصصی در حوزه لینوکس در وبلاگ شخصی اش (bitblog.ir) می نوشت و اکنون با کمک دوستانش انجمن آرچ لینوکس را راه اندازی کرده اند و مسلما محتوایی که تولید می کند با ارزش و مورد استفاده بسیاری از افراد است. اما مشخص است که او هم با من و بسیاری از نویسندگان دیگر همدرد است.

آیا مطالب ما خوانده می شوند؟

در اینجا چند نکته که طی فعالیتم متوجه آنها شده ام را با شما به اشتراک می گذارم. انجام دادن و رعایت این موارد احتمال دریافت بازخورد مناسب از مخاطب را افزایش می دهند.

دیگران را در نوشته های خود درگیر کنیم

فکر کنم خیلی واضح همین کار را در این مطلب انجام دادم! خطاب قرار دادن دیگران یکی از راه هایی است که می توانیم از طریق آن امید داشته باشیم که او و دنبال کنندگانش ما را ببینند. این موضوع اصلا بد نیست. اگر واقعاً حرفی برای گفتن داشته باشیم، به احتمال زیاد، حرف برای شنیدن هم پیدا می کنیم. در وبسایت لینک دادن به شخص یا سایتی دیگر ممکن است او را متوجه شما نکند. اما شما می توانید در شبکه های اجتماعی با استفاده از عمل mention کردن، او را مطلع کنید که معمولا با قرار دادن @ و سپس یوزر آن فرد انجام می شود.

به دنبال دغدغه های خوانندگان باشید

البته منظورم از خوانندگان، لزوماً آوازخوان ها نیست! اگرچه ممکن است آنها هم مخاطب شما قرار بگیرند. در محیط های مختلف با گروه هایی که مخاطب خود می دانید ارتباط برقرار کنید، به حرف آنها گوش دهید و مطالب شان را دنبال کنید. شبکه های اجتماعی و تالارهای گفتگو محیطهای مناسبی اند. همچنین همگام بودن با اخبار و trend های روز هم راه مناسبی برای دیده شدن هستند. در شبکه های اجتماعی هش تگ (که با قراردادن # در ابتدای کلمات کلیدی ایجاد می شود) یک راه برای دستیابی به مخاطب مناسب است.

خوب بنویسید

تا به حال مطالب زیادی درباره اصول نوشتن منتشر کرده ام. همه این مطالب با نگاه به این حرف گوگل است که «برای مخاطبان تان بنویسید. ما هم شما را پیدا خواهیم کرد». خوب نوشتن شامل رعایت هر اصلی است که منجر به تولید محتوایی با کیفیت و مفید شود. محتوایی با شکل و ساختاری مناسب که در آن به شعور و چشم مخاطب احترام گذاشته شود. پس به طراحی سایت خود اهمیت بدهید. اصول نوشتن را رعایت کنید. به هر مطلب خود فارغ از محتوا، به شکل یک اثر بصری نگاه کنید و خود را به جای خواننده بگذارید؛ آیا از دیدن آن لذت می برید؟

راه های ارتباطی راحت تر را در اختیار خوانندگان قرار دهید

اگر آمار سایت خود را بررسی کنید، متوجه می شوید که بعضی مطالب با وجودی که بازدید زیادی داشته اند، اما هیچ نظری برای آنها ثبت نشده است. پیش از شروع نوشتن این مطلب به این فکر می کردم که چطور می توان نظر گذاشتن را برای مخاطب راحت تر کرد. چیزی که به ذهنم رسید نظر صوتی بود. به نظرم ایده جالبی رسید. ظاهرا پیش از این هم یک افزونه وردپرسی برای آن ساخته شده است. البته به دلیل اینکه این افزونه بر پایه Flash عمل می کرد، از نصب آن صرف نظر کردم. اما با توجه به اینکه کاربران موبایلی روز به روز افزایش می‌یابند، افزودن امکان ارسال نظر به صورت صوتی یا حتی تصویری به وبسایت، شاید بازخورد بهتری به مطالب مان را برایمان به ارمغان بیاورد.

 

نظر شما چیست؟ اگر نویسنده اید یا به نوشتن علاقه دارید یا حتی فقط یکبار نوشته اید، نظرتان را برایم ارسال کنید.

5 دیدگاه دربارهٔ «آیا کسی مطالب ما را می خواند؟»

  1. منم کوچولو ک بودم چرت و پرت زیاد می نوشتم تو وبلاگ بازدید بیشتری داشت تا وبلاگای علمی و تحقیقی و اینایی که داشتم!
    الان ولی دیگه برام مهم نی زیاد

  2. به نظر من یکی از چیزایی که میتونه مفید باشه اینه که خودمون ذهن کاربر رو بخونیم و به جاش نظر بنویسیم و از اون بخوایم تا فقط انتخاب کنه. چیزی که تجربه به من نشون داده اینه که کامنت گذاشتن برای یه مطلب اصلا جا نیفتاده بین ما.
    من خودم جزو همین دسته ام ولی اگه مثلا یه جا چند تا گزینه ببینم یکیشو انتخاب میکنم، به شرطی که دردسر ورود اسم و ایمیل و .. نداشته باشه! مثلا من یکی از این ترفند ها رو در سایت چطور دیدم که خیلی خوب میتونه ارتباط تعاملی با کاربراش ایجاد کنه. گزینه هایی مثل “آیا این مطلب برای شما مفید بود” با دو دکمه بله و خیر ساده ترین راهیه که فکر میکنم هم کاربر راغب هست کلیک کنه و هم بازخورد به نویسنده میده

    1. ممنون. مساله اصلی که این مطلب رو در موردش نوشتم حس خوبی هست که نویسنده مطلب از دریافت نظرات خواننده ها دریافت می کنه و باعث میشه که روحیه کسب کنه برای تولید مطالب بیشتر. این کسب روحیه، طبق تجربه من با دیدن عدد افرادی که یک گزینه رو انتخاب کردند خیلی افزایش پیدا نمی کنه. البته راهی هم که میگی یکی از راه هاست، مثلا میشه چند گزینه گذاشت و امکان درج گزینه های بیشتر هم به کاربر داد. اینم ایده خوبیه.

  3. اینکه کسی بتونه با توجه به مواردی که شما نوشتی، بنویسه تا مورد قبول خواننده هاش قراربگیره بسیار عالیه. ولی نیاز به تمرین داره و این تمرین فقط در نوشتن نیست بلکه در نوع نگاه و نوع تفکر و نوع برخورد و مکالمه است. به نظرم همۀ اینها به شکلی با هم ارتباط دارن. برای من که تقریبا همۀ نوشته هام جنبه اداری داشته مطابقت با این شیوه کمی زمانبره ولی به توجه به اینکه میدونم افکار جونای امروزی قطعا بیشتز از پدرانشون مورد پسند هم نسل هاشون قرار میگیره، سعی میکنم از این پس رعایت کنم و کمی شوخ و شنگ تر به دنیا نگاه کنم.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.