گونه های در خطر انقراض

چرخه زیستی

تا کنون انسان ثابت کرده که به محض اینکه پا به مکان جدیدی می گذارد و دسترسی آن را برای همنوعانش آسان می کند ، هیچ تلاشی برای حفظ آن نمی کند و پس از مدتی ظاهر آن و سیستم آن را تغییر می دهد. اما این تغییر سیستم همیشه جبران پذیر و نادیده گرفتنی نیست.

راز بقای اشرف مخلوقات

شاید جایی شنیده یا خوانده باشید که مدت زمان حضور انسان بر روی کره خاکی ما ، آنقدر کم است که اگر کل تاریخ تشکیل زمین را 1 روز در نظر بگیریم ، انسان (شهرنشین) در 1 دقیقه آخر روز پا به عرصه وجود گذاشته است. البته نباید از نظر دور داشت که تکامل انسان از زمان انسان آسترالوپتیکوس که هنوز به خوبی بر روی دو پا حرکت نمی کرد در بیش از 2 میلیون سال پیش تا انسان کنونی به طول انجامیده است و تغییرات بسیار زیادی را پدید آورده است.

تاثیر انسان بر زمینشاید بتوان موثرترین دوران حضور انسان بر روی زمین را از حدود 5هزار سال پیش همزمان با انقلاب شهرنشینی دانست. زمانی که انسان یکجا نشین شد و در نقاط مختلف جهان پراکنده شد. شروع به ساخت و ساز کرد و به این صورت شکل طبیعت را به نفع خود تغییر داد. تا پیش از آن انسان از سرپناه های طبیعی استفاده می کرد و همچون دیگر موجودات برای بقا تلاش می کرد و جزیی از اکوسیستم بود. اما کوچک شدن آرواره و افزوده شدن حجم حفره مغزی و در نتیجه بزرگ شدن مغز انسان ، به سمتی رفت که به دلیل برتری قابل ملاحظه ای که از نظر تفکر و آینده نگری کسب کرده بود ، اوضاع جهان را به نفع خود تغییر دهد و این آغازین پله خطرآفرینی انسان برای چرخه زیستی کره زمین بود.

در وبسایت دانشنامه رشد ، تعریف خوبی از اکوسیستم وجود دارد: «منظور از اکوسیستم مجموعه جانداران یک محیط به همراه کلیه عوامل و تشکیل دهنده‌های آن محیط است. بنابراین بطور خلاصه اکوسیستم را می‌توان با عبارت محیط و موجودات زنده آن تعریف کرد.» انسان هر بار که به جای جدیدی پا گذاشت ، خود را به اکوسیستم آن منطقه تحمیل کرد. تخریب جنگل و مرتع و بیابان‌زایی و خشکاندن چشمه ها و ساخت دریاچه و تغییر پوشش گیاهی و جانوری و شکار بیش از حد و بی توجهی به ازدیاد و یا کاهش یک گونه جانوری یا گیاهی و هزاران عمل دیگر ، تا کنون منجر به این شده که نظم طبیعت در سراسر کره خاکی بر هم بریزد.

درک اهمیت گونه ها

کافی است چند لحظه به تعریف اکوسیستم دقت کنیم. باید این را پذیرفت که در هر صورت انسان با ورود به یک اکوسیستم ، بخشی از آن می شود و در بسیاری مواقع نیز تعادل نسبی جدیدی در مناطق حضور خود شکل داده است. اما در مجموع نمی توان از آثار تخریبی انسان بی تفاوت عبور کرد. یکی از دلایلی که عده‌ای برای حفظ گونه‌ها تلاش می‌کنند و در مورد انقراض یک گونه گیاهی یا جانوری هشدار می‌دهند هم چیزی جز این نیست که با کاهش یا حذف یک گونه از یک اکوسیستم ، در این حلقه یک وقفه ایجاد می‌شود ، یک شکاف، یک خلأ. بدون شک این شکاف به انسان هم آسیب می‌زند.

انسان از معدود گونه‌های جانوری بوده که از تمام شرایط سخت جان سالم به در برده است. اما ظاهرا همین قدرت حفظ بقای انسان ، در حال تبدیل شدن به بلای جان او است.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.